Ελβετικές Άλπεις: Nadelhorn, 4327μ... Back

 

Κείμενο: Μίνα Χασάπη
Φωτογραφίες: Μίνα Χασάπη, Θανάσης Πεχλιβάνης, Νίκος Κρούπης
 
«Όλα είναι δρόμος» για μας σήμερα 26 Ιουνίου 2007, μια βροχερή κρύα μέρα στο Leuven του Βελγίου από όπου ξεκινάμε το ταξίδι μας για την Ελβετία. Ο Νίκος οδηγεί ασταμάτητα ενώ εγώ αναλαμβάνω ρόλο συνοδηγού. Ο δρόμος μας μακρύς, διαμέσου του Λουξεμβούργου και Γαλλίας φθάνουμε στην Ελβετία μέσω ενός μικρού επαρχιακού δρόμου. Προσπερνάμε την Βέρνη και παίρνουμε τον δρόμο για Kandersteg. Φορτώνουμε το αυτοκίνητο στο τρένο για Coppenstein και μέσω του τούνελ Lotschberg διασχίζουμε τις Βερνέζικες Άλπεις και βρισκόμαστε στο νότιο μέρος της χώρας, την περιοχή Valais. Το τοπίο εδώ μου θυμίζει το αγαπημένο μου παραμύθι των παιδικών χρόνων, την Χαίντη. Μοναχικά ξύλινα σπιτάκια χτισμένα στις καταπράσινες πλαγιές των βουνών. Η νύχτα μας βρίσκει στο Saas Grund, ένα χωριό της κοιλάδας του Saas Fee.
 
Η Μίνα με το Θανάση στο σιδερένιο σταυρό, στη μνήμη μιας νεαρής κοπέλας που σκοτώθηκε στο σημείο αυτό, στο δρόμο για το καταφύγιο Mischabel.
 
Η Via Ferrata ξεκινά από τα 2600 μέτρα και φτάνει μέχρι και το καταφύγιο Mischabel 3340 μέτρα. Είναι η ευκολότερη διαδρομή προς το Nadelhorn, στο βάθος χαμηλά διακρίνεται το Saas Fee.
 

Την άλλη μέρα βρισκόμαστε στο Saas-Fee, το χωριό των παγετώνων. Είναι χτισμένο σε ένα τεράστιο υψίπεδο 1700 μέτρων, περιτριγυρισμένο από τις ψηλές και απότομες κορυφές της οροσειράς Mishabel. Αυτή η εντυπωσιακή παγετωνική κοιλάδα δημιουργήθηκε από τη σταδιακή μετακίνηση του παγετώνα Rhonegletsher μεταξύ της κοιλάδας Rnone μέχρι την λίμνη της Γενεύης. Κατοικήθηκε από πολύ παλιά, την εποχή των Κελτών. Τα πρώτα χωριά δημιουργήθηκαν στην ρωμαϊκή εποχή. Εκείνη την εποχή πιθανόν να δημιουργήθηκε το πρώτο οδικό πέρασμα που επέτρεψε το άνοιγμα της κοιλάδας στο εμπόριο και τον πολιτισμό. Σήμερα το Saas Fee (1.700μ υψόμετρο) έχει 1.800 κατοίκους και μαζί με το Zermatt είναι το πιο δημοφιλές ορεινό τουριστικό θέρετρο με οργανωμένες υποδομές για τα σπορ του βουνού. Στο χωριό απαγορεύονται να κυκλοφορούν βενζινοκίνητα αυτοκίνητα. Τα μόνα που κυκλοφορούν είναι κάποια ηλεκτρικά όπου χρησιμοποιούνται για μεταφορά εμπορευμάτων και σαν ταξί.

Αφήνουμε το αυτοκίνητο στο πάρκιν και ξεκινάμε για να βρούμε το μονοπάτι που αρχίζει μέσα από το χωριό και οδηγεί στο καταφύγιο Mischabel. Είναι 10.00 το πρωί και ο ουρανός αρκετά συννεφιασμένος. Διασχίζουμε το κέντρο και κάπου στην άλλη άκρη του χωριού βρίσκουμε την ταμπελίτσα "Mischabelhutte m.3329 3.30 hours". Το μονοπάτι ξεκινάει σε έδαφος με έντονη κλίση και πολλά ζήτα. Έτσι κερδίζουμε γρήγορα υψόμετρο. Στα 2.600 μ. μετατρέπεται σε via ferrata. Υπό κανονικές συνθήκες το σκαρφάλωμα στον «σιδερένιο δρόμο» είναι όμορφο και διασκεδαστικό. Σιδερένιες σκάλες και λαβές στιβαρά τοποθετημένες στα απότομα βράχια σε βοηθάν να αναρριχηθείς άνετα και με ασφάλεια. Τώρα όμως τα πράγματα δυσκολεύουν καθώς αρχίζει να χιονίζει. Οι κινήσεις μας είναι αργές και προσεκτικές. Φτάνουμε στο καταφύγιο με χιονοθύελλα και κυριολεκτικά μούσκεμα στις 3.00 το μεσημέρι. Το καταφύγιο αυτό βρίσκεται στη βορειανατολική πλαγιά του Lenzspitze, έχει χωρητικότητα 60 κρεβάτια και είναι ορμητήριο για πολλές κορυφές στην οροσειρά Mischabel.
 
Το καταφύγιο Mischabel κτισμένο στο μοναδικό ομαλό σημείο της ράχης του βουνού.
 
Το Saas Fee όπως φαίνεται από το καταφύγιο.
 
Το Nadelhorn έχει υψόμετρο 4327μ., είναι το τρίτο πιο ψηλό βουνό της οροσειράς και βρίσκεται βόρεια του Dom (4545μ.) ανάμεσα στο Lenspitze (4249μ) και το  Stecknadelhorn (4241μ.). Είναι επίσης το νοτιότερο σημείο του τριγώνου των κορυφών που πλαισιώνουν τον παγετώνα Riedgletscher όπου το βόρειο μέρος του είναι το Balfrin (3796μ.) εκεί όπου καταλήγει η οροσειρά Mischabel. Η κορυφή του Nadelhorn  μοιάζει με πυραμίδα και οι τρεις πλαγιές του μετασχηματίζονται σε αέρινες και απότομες κόψεις. Η βόρεια πλαγιά του (North Face) είναι εντελώς παγωμένη και είναι το ψηλότερο σημείο του παγετώνα Riedgletscher. Η βορειανατολική κόψη ΝΕ γνωστή και ως “Windgrat”  πάντα χιονισμένη,  είναι η πιο εύκολη από τις άλλες δύο. Ξεκινάει από το “Windjoch” (3850μ.) το χαμηλότερο σημείο και κερδίζει ύψος μέχρι το Ulrichorn (3925μ.) Η νοτιοανατολική κόψη απότομη και βραχώδης, ενώνει το Nadelhorn με το Lenzspitze ένα από το πιο δύσκολα βουνά του συγκροτήματος, δημιουργώντας μια εκπληκτική τραβέρσα. Η νοτιοδυτική κόψη είναι η πιο εντυπωσιακή και οδηγεί στο Hohberghorn (4219μ.) μέσω του Stecknaderhorn και άλλων κορυφών πάνω από τα τέσσερις χιλιάδες μέτρα. Ο πιο συχνός και εύκολος δρόμος για την κορυφή είναι η ΒΑ κόψη (NE). Όμορφη διαδρομή που κινείται σε ένα παγωμένο πεδίο. Η πρώτη ανάβαση στο βουνό έγινε από αυτή την κόψη 16 Σεπτεμβρίου 1858 από τους F. Andenmatten, B. Epiney, A. Supersaxo, J. Zimmermann.
 
Η κορυφή Lenzspitze 4294 μέτρα, με την κλασσική διαδρομή της νοτιοανατολικής πλευράς, η κορυφογραμμή προς τα αριστερά που φτάνει μέχρι το Nadelhorn αποτελεί μια πολύ όμορφη αλπική διαδρομή.
 
Στο καταφύγιο έχουμε χρόνο για να ξεκουραστούμε και να προγραμματίσουμε την ανάβαση μας. Με εντυπωσιάζει η καθαριότητα και η τάξη που επικρατεί. Δεν υπάρχει πολύς κόσμος λόγω της παρατεταμένης δεκαήμερης κακοκαιρίας. Από αύριο όμως αρχίζει να φτιάχνει ο καιρός. Τα προγνωστικά είναι φιλόδοξα, με ηλιοφάνεια και χαμηλούς ανέμους. Όμως λόγω της κακοκαιρίας των προηγούμενων ημερών δεν ξέρουμε πως θα είναι η συνθήκες για την κορυφή. Ο καταφυγιάς μας προειδοποιεί ότι το βουνό είναι για καλούς αναρριχητές!. Δεν μπορώ να χαρακτηρίσω τον εαυτό μου έμπειρη αναρριχήτρια αλλά από τις πληροφορίες που είχαμε από το διαδίκτυο είχαμε αποφασίσει ότι το βουνό είναι για τα μέτρα μας. Ο Θανάσης Πεχλιβάνης, ο Νίκος ο Κρούπης και εγώ είμαστε μια ομάδα χρόνια στα βουνά. Ξέρουμε τα όρια μας και τις δυνατότητες μας. Ο Νίκος πιο έμπειρος αναρριχητής πηγαίνει πάντα πρώτος στην αναρρίχηση.
 
Η βορειοανατολική ράχη του Nadelhorn αποτελεί την κλασσική διαδρομή στην κορυφή δυσκολίας PD (III).
 
Πρωινό εγερτήριο στις 4.00. Ο Θανάσης δεν αισθάνεται καλά και αποφασίζει να μην έρθει. Εγώ με τον Νίκο ετοιμαζόμαστε και ξεκινάμε στις 5.00. Ακολουθούμε τα βήματα ενός οδηγού που είχε ξεκινήσει νωρίτερα. Το μονοπάτι είναι καλυμμένο με φρέσκο χιόνι. Δεν έχει φέξει ακόμα και κινούμαστε με τους φακούς.  Ξημερώνει και έχει πιο πολύ κρύο. Το τοπίο στα 3.500 μέτρα είναι μοναδικό καθώς αρχίζουν να κοκκινίζουν οι ατελείωτες κορυφές. Ξεπροβάλουν μέσα από τα σύννεφα σαν νησάκια. Βρισκόμαστε ακόμα στη βράχινη ράχη που οδηγεί στον παγετώνα Riedgletscher.  Σε λίγο βγαίνουμε στον παγετώνα και δενόμαστε. Δεν υπάρχουν εμφανείς κρεβάνς καθώς βρισκόμαστε πολύ ψηλά, σχεδόν στην αρχή του και έχει χιονίσει πρόσφατα. Σε λίγο φτάνει η ομάδα των Γερμανών που ήταν πίσω μας. Συνεχίσαμε να ανεβαίνουμε μαζί μέχρι τον ανατολικό αυχένα του Nadelhorn.  Η διαδρομή είναι η βορειοανατολική ράχη που γίνεται σύντομα κοφτερή και δύσκολη με αρκετά βράχινα περάσματα. Έχει δυνατό κρύο αέρα με λίγα σύννεφα ψηλά. Περπατάμε στα βόρεια της ράχης για να αποφύγουμε την κορνίζα. Το οξυγόνο λιγοστεύει στα 4.000 μέτρα και πρέπει να προσέχουμε πολύ τις κινήσεις μας (δυσκολία PD). Η πυραμίδα της κορυφής είναι βράχια με δυσκολία ΙΙΙ αλλά είναι καλυμμένα με φρέσκο χιόνι (όχι σταθερό) κάτι που κάνει την προσπάθεια μας πολύ δυσκολότερη. Περιμένουμε τους γερμανούς να τελειώσουν την προσπάθεια τους γιατί το τελευταίο κομμάτι προς την κορυφή είναι πολύ στενό και απότομο. Ο Νίκος κάνει περιοδικές ασφάλειες. Καρφώνω το πιολέ χωρίς να κοιτάω προς τα κάτω την ατελείωτη πλαγιά που φτάνει τα χίλια μέτρα βάθος. Η αυτοσυγκέντρωση μου φτάνει στα όρια της και κάθε φορά που χτυπάω τα γκραμπόν και το πιολέ ελέγχω διπλά τις κινήσεις μου.
 
Η Μίνα πλησιάζοντας προς την κορυφή στα 4200 μέτρα, η πλαγία γίνετε πιο απότομη.
 
Ο Νίκος στην κορυφή του Nedelhorn 4327 μέτρα, όπου μετά βίας μπορούν να σταθούν δύο άτομα.
 
Στις 10:00 ήμαστε πλέον στο σημείο της κορυφής. Η θέα είναι καταπληκτική αλλά δεν έχει χώρο ούτε για να πατήσουμε. Ο Νίκος κάνει μια ασφάλεια στον μεγάλο σιδερένιο σταυρό της κορυφής. Βγάζουμε τις απαραίτητες φωτογραφίες. Στο βάθος προς τα βόρεια βλέπουμε το Matterhorn.  Σύντομα αρχίζουμε την κατάβαση. Κατεβαίνω την απότομη πλαγιά με πιο πολύ αποφασιστικότητα. Διασχίζουμε την κόψη με προσοχή καθώς ο αέρας είναι δυνατός. Χάνουμε γρήγορα υψόμετρο και ο καιρός βελτιώνεται. Ακολουθούμε την ίδια διαδρομή και μπαίνουμε τον παγετώνα. Εδώ το χιόνι έχει μαλακώσει αρκετά εξαιτίας του δυνατού ήλιου και τα πόδια μας βουλιάζουν.
 
Σε ένα από τα αυτοσχέδια ρελέ κατά την κατάβαση από την κορυφή.
 
Η Μίνα στην νοτιανατολική ράχη της κορυφής επιστρέφοντας προς το καταφύγιο.
 

Φτάνουμε στο καταφύγιο γύρω στις 1:00 το μεσημέρι. Έχει μαζευτεί πολύς κόσμος και ακόμα συνεχίζουν να ανεβαίνουν. Μετά από δέκα ημέρες κακοκαιρίας το καταφύγιο ξαναβρίσκει τον κανονικό του ρυθμό. Αλλάζουμε ρούχα και ξεκουραζόμαστε. Πίνουμε το τσάι μας στο μπαλκόνι και θαυμάζουμε αυτή την καταπληκτική θέα των απότομων Ελβετικών κορυφών. Την ησυχία του τοπίου σπάει το ελικόπτερο που ανεβαίνει για να αφήσει προμήθειες. Τελικά αυτή είναι η μαγεία της ορειβασίας, μια συνεχής υπέρβαση των ορίων και των αισθήσεων.

Περισσότερες πληροφορίες θα βρείτε στη σελίδα: http://nikolas.kroupi.gr/ch07b/Back